Nie każdy związek przetrwa próbę czasu. Nie wiąż się z papierosem.

UKŁAD ODDECHOWY

Budowa płuc

Płuca umożliwiają oddychanie. Stanowią część układu oddechowego, na który składają się nos wraz z jamami nosa, usta oraz drogi oddechowe wiodące do płuc. Do każdego z płuc prowadzą dwa oskrzela, które noszą nazwę oskrzela głównego: prawego i lewego. W obrębie płuc oskrzela dzielą się na oskrzela płatowe, które dochodzą do poszczególnych płatów płuc. Płuco prawe składa się z trzech płatów: górnego, środkowego i dolnego. Płuco lewe natomiast składa się tylko z dwóch płatów: górnego i dolnego. Wewnątrz nich oskrzela dzielą się dalej na rurki o coraz mniejszej średnicy (oskrzeliki), przybierając mikroskopijne rozmiary i ostatecznie kończąc się w milionach pęcherzyków płucnych.

Ryc. 1.1 Podstawowe struktury płuc
Ryc. 1.1 Podstawowe struktury płuc

Płuca pokryte są błoną surowiczą zwaną opłucną. Podobna błona surowicza wyściela też wewnętrzną ścianę klatki piersiowej. Między obiema błonami surowiczymi znajduje się przestrzeń, która nosi nazwę jamy opłucnej, a zawarty w niej płyn o surowiczym charakterze to płyn opłucny. Jego rola polega na nawilżaniu powierzchni opłucnej podczas zwiększania się i zmniejszania objętości płuc przy oddychaniu. W przypadku wytworzenia zbyt dużej ilości płynu surowiczego w jamie opłucnej, płuca nie mogą się prawidłowo rozszerzyć i dochodzi do zaburzeń oddychania. Zjawisko to nosi nazwę wysięku opłucnowego.

Węzły chłonne (gruczoły limfatyczne) stanowią część układu chłonnego (limfatycznego) obejmującego swymi strukturami całe ciało. Węzły chłonne, przypominające swym kształtem fasolę, są połączone systemem przewodów noszących nazwę naczyń chłonnych (limfatycznych). Osocze zawarte w krążącej w organizmie krwi zostaje przefiltrowane przez ściany naczyń krwionośnych i dostaje się do przestrzeni międzykomórkowej i samych komórek, dostarczając im składników odżywczych i tlenu. Z kolei komórki pozbywają się produktów przemiany materii i dwutlenku węgla. Część osocza dostaje się z powrotem do naczyń żylnych w postaci chłonki (limfy), a część gromadzi się w układzie chłonnym i podlega procesom filtrowania w gruczołach limfatycznych.

Ryc. 1.4 Węzły chłonne (limfatyczne) płuc
Ryc. 1.4 Węzły chłonne (limfatyczne) płuc

W przypadku, gdy dojdzie do rozwoju nowotworu złośliwego, układ chłonny nabiera szczególnego znaczenia, gdyż stanowi jedną z dróg rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych na cały organizm. Dlatego też dokonując oceny stopnia zaawansowania nowotworu złośliwego, onkolodzy zawsze starają się wnikliwie zbadać, czy komórki te dotarły do węzłów chłonnych. W przypadku klatki piersiowej są to węzły chłonne wnęki płuc oraz węzły zlokalizowane w ważnej strukturze układu oddechowo – naczyniowego, jakim jest śródpiersie (obszar pomiędzy płucami, w którym znajdują się tchawica i oskrzela główne).

Funkcja płuc

Funkcją płuc jest pobieranie powietrza z otoczenia, przetransportowanie go drogami oddechowymi do wnętrza ciała i pozyskanie zawartego w nim tlenu do krwi. Następnie tlen jest przenoszony przez krew do każdej komórki organizmu. Przy wykonywaniu wdechu następuje rozszerzenie ścian klatki piersiowej i obniżenie przepony (przepona jest cienką i płaską strukturą mięśniową oddzielającą jamę klatki piersiowej, mieszczącą się powyżej przepony, od jamy brzusznej, mieszczącej się poniżej). W rezultacie dochodzi do zaczerpnięcia powietrza przez jamy nosa oraz jamę ustną i wprowadzenie go do pęcherzyków płucnych znajdujących się na końcach oskrzelików, tlen przechodzi ze światła pęcherzyków do krwi. Produkty przemiany materii pochodzące z komórek, takie jak dwutlenek węgla, przedostają się z krwi do pęcherzyków, po czym są wydalane na zewnątrz podczas wydychania.

www.niezpapierosem.pl